Τρίτη, 7 Φεβρουαρίου 2012

Αυστραλιανή σαύρα

Βλέπετε την παρακάτω μπλούζα;
Αυτή η μπλούζα αγοράστηκε πριν από πολύ πολύ καιρό. Θυμάμαι ακόμα τη μαμά μου να επιμένει να την πάρω και θυμάμαι πολύ καλά οτι δεν μου άρεσε. Και τελικά επέμεινε πολύ. Και τελικά την πήρα. Θυμάμαι επίσης οτι δεν την έχω φορέσει για τουλάχιστον δύο χρόνια και οτι την τελευταία φορά που την φόρεσα (παρατηρήστε το γιακά) ένοιωθα κάπως έτσι:
Και έρχεται η εύλογη ερώτηση: Γιατί είναι ακόμη στη ντουλάπα μου; Μπορεί κάποιος να μου εξηγήσει αυτό το φαινόμενο; Την απλώνω και τη μαζεύω κάθε χειμώνα  με σκοπό να τη φορέσω, και τόσο καιρό δεν την πετάω. Παραδέχομαι οτι είναι τρομερά απαλή και αφράτη (μήπως γιατί είναι αφόρετη;) αλλά πιάνει το λιγοστό χώρο μου χωρίς λόγο. Το έχετε κι εσείς αυτό; Να είσαστε γεμάτοι ρούχα και να μην έχετε τι να φορέσετε;
Σε μια κρίση θάρρους λοιπόν η μπλούζα βγήκε απο τη ντουλάπα και δε θα ξαναμπεί ποτέ εκεί. Και αφού είναι ροζ και απαλή, ο νους μου πήγε αυτόματα στο Νεραϊδάκι.
Χρησιμοποίησα ένα δικό της πουλόβερ, το στερέωσα με καρφίτσες και έκοψα στα πλάγια συνεχίζοντας μέχρι κάτω για να πάρει το σχήμα φορέματος.
Το ίδιο έκανα με τα μανίκια, και όσο έκοβα σκεφτόμουν οτι όταν τα παιδιά μου μεγαλώσουν, θα φοράνε οτι θέλουν...
Μετά έραψα τα κομμάτια στη ραπτομηχανή κι όσο έραβα, σκεφτόμουν οτι δεν είναι σωστό οι γονείς να πιέζουν τα παιδιά τους, και ιδιαίτερα για θέματα τόσο ασήμαντα όπως τα ρούχα. (Αισθάνεστε την ειρωνεία που πλησιάζει,έτσι;)
Στη συνέχεια αφού τελείωσα τις τελευταίες λεπτομέρειες κι έχοντας αφιερώσει μια ολόκληρη μέρα στην όλη ιστορία, πήγα να φορέσω το φόρεμα στο Νεραϊδάκι.
Αν η ειρωνεία ήταν φράουλα θα σας κέρναγα όλους γρανίτες! Άρχισε να τραβάει το φόρεμα απο πάνω της και να φωνάζει "οχχχι"! Όλο το απόγευμα προσπαθούσα να της το βάλω και όλο το απόγευμα δεν ήθελε ούτε να το δει.
Όλο αυτό το περιστατικό με έβαλε σε σκέψεις. Τελικά ένα απο τα πιο δύσκολα πράγματα όταν είσαι γονιός είναι να βρεις την ισορροπία ανάμεσα σε αυτά που θεωρείς εσύ σωστά και σε αυτά που θέλει το παιδί σου. Και φτάνοντας στα άκρα κινδυνεύεις είτε να καταδυναστευσεις το παιδί σου στερώντας του κάθε πρωτοβουλία είτε να δημιουργήσεις ένα εγωιστικό πλάσμα μαθημένο να περνάει πάντα το δικό του.
Είναι τόσο δύσκολο να κρατήσεις αυτή την ισορροπία και σίγουρα όλοι οι γονείς κάνουνε λάθη. Εχω πιάσει τον εαυτό μου να στερεί το πλατσούρισμα σε νερόλακκο ενώ ο ήλιος έκαιγε και το μόνο κακό που θα μπορούσε να γίνει ηταν λιγο βρεγμένο μπατζάκι (άκρο νούμερο 1) κι έχω πιάσει τον εαυτό μου να ψάχνει απελπισμένα στο βάθος του συρταριού ένα κίτρινο κουτάλι μονάχα γιατί ενα συγκεκριμένο παιδικό στόμα δεν ήθελε κανένα άλλο παρά μόνο "το κίτρινο κουτάλι" (άκρο νούμερο 2). Κι αν η λίστα με τα λάθη μου είναι ήδη τεράστια μέσα σε 4 χρόνια που είμαι γονιός, ούτε που θέλω να σκεφτώ την εποχή της εφηβείας τους.
Κατά τη γνώμη μου δεν τίθεται θέμα γονιού-παιδιού, όλοι οι γονείς κινούνται με αγάπη προς τα παιδιά τους και όλα τα παιδιά αγαπούν τους γονείς τους. Νομίζω οτι έχει περισσότερο νόημα να εστιάσει κανείς στον ίδιο του τον εαυτό και να δουλέψει εκεί, να διώξει τον εγωισμό απο μέσα του και να ανοίξει τα μάτια του στις ανάγκες του παιδιού του (θα απλώσουμε στον ήλιο το παντελονάκι σου και θα στεγνώσει!) αλλά παράλληλα να θέσει τα όρια του και να μην παρασυρθεί απο το χείμαρρο των παιδικών επιθυμιών (μπορείς να φάς με το κόκκινο κουτάλι,οταν βρω το κίτρινο θα σου το φυλάξω!).
Όλα αυτά απαιτούν πολλη πολλη δουλειά, και είναι μέρος του υπέροχου ταξιδιού μας ως γονείς!
Και για να τελειώσω την ιστορία της μπλούζας ορίστε λίγες φωτογραφίες που πάρθηκαν μερικές μέρες μετά.
Έφτασα σε ένα είδος συνεννόησης προσφέροντας ως αξεσουάρ μια απο τις ζώνες μου...

10 σχόλια:

  1. Και σε ποια γυναίκα δε συμβαίνει αυτό???
    Να έχει μια ντουλάπα γεμάτη ρούχα και να μην ξέρει τι να φορέσει ή να καταλήγει πάντα στα ίδια?
    Εγώ πάντως είμαι μια από αυτές...
    Κάθε χρόνο μαζεύω τα ρούχα και βάζω κάτω κάτω στα κουτιά αυτά που δε φόρεσα,με την υπόσχεση να τα φορέσω την επόμενη σεζόν,κάτι που φυσικά δεν κάνω.
    Κάπου είχα διαβάσει ότι,ρούχα που δε φόρεσες για 3 σεζόν,δώρισέ τα.
    Η ιδέα σου για ανακύκλωση της μπλούζας...ΤΕΛΕΙΑ!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Ακριβώς έτσι γίνεται και με τα ρούχα αλλά και με τα παιδιά! Πάντως μια χαρά "τούμπαρες" το μικρό νεραϊδάκι και το φόρεσε το πλεκτό! Είναι τέλειο πάνω της!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Τί να πρωτο σχολιάσω :) Κατ'αρχήν ανακύκλωσες υπέροχα την μπλούζα σου, έγινε υπέροχο φορεματάκι με πολυ όμορφα μανικάκια.
    Τυχαίνει τους τελευταίους μήνες να με απασχολεί και να δουλεύω παρα πολυ το θέμα επικοινωνίας γονιου-παιδί σε σχέση με τις δικές μας εμπειρίες/βιώματα και κατα πόσο τελικά αυτά που "μάθαμε" απο τους γονείς μας ήταν σωστά... Κατέληξα, μετά απο 2 παιδιά 7 & 2,5 χρονών, πως ελάχιστα ήταν εκείνα που κληρονόμησα και τα οποία με βοήθησαν να έχω καλή επικοινωνία τα παιδιά μου . Μέσα σε λιγους μηνες προσπάθειας εγινα άλλος άνθρωπος - αργησα 7 χρόνια να το καταλάβω αλλα δεν είναι αργά λεω στον εαυτό μου - άνοιξα ομως τα αυτιά μου και έδιωξα τον εγωισμό μου και ως δια μαγείας άλλαξε και η σχέση μου με τα παιδιά μου ειδικά με τον μεγάλο μου γιο. Ο φόβος μη μου παρουν τον αέρα ήταν μονίμως στο κεφάλι μου - λάθος μεγάλο. Δεν θα ήθελα να σε κουράσω περισσότερο, παντως οι σκέψεις σου με βρίσκουν απόλυτα σύμφωνη και χαίρομαι γι'αυτό :) Είμαι στη διάθεσή σου αν θελήσεις να αναλύσουμε κ άλλο όοολο αυτό το μεγάλο θέμα Φιλιά πολλά και να χαίρεσαι την νεραϊδούλα σου.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Ανακύκλωση!
    Απορία: δεν ξηλώνεται το πλεκτό εκεί που κόβεται; Αρκει το ράψιμο ή έπλεξες τις άκρες με βελονάκι;

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. πωπω ... η καθημερινότητά μας είναι πιο ειρωνική και από το πιο καλοδουλεμένο αρχαίο δράμα!
    Πολύ ωραίο το πουλόβερ.. πάντως και εμένα μου άρεσε, συμφωνώ με τη μαμά σου, θα σου πήγαινε! αλλα και στο νεραϊδάκι είναι καταπληκτικό!!
    συγχαρητήρια για το remake

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. Έχεις πολύ δίκιο! Κανείς μας δε γεννήθηκε γνωρίζοντας το ρόλο του παιδιού. Και αναρωτιέμαι αν ποτέ κανείς τον μαθαίνει ολοκληρωτικά...
    Καλά το τι φτιάξανε πάλι τα χεράκια σου το αφήνω ασχολίαστο... Μπράβο και φιλιά

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  7. Καλημέρα! Περάστε μια βόλτα από το blog μου έχω ένα δώρο για σας!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  8. Πωπω!! Τι ωραία μεταμόρφωση!!

    Τρελοτουρίστρια

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  9. Το γράψιμο σου, τόσο αληθινό, τόσο ομορφο, με συγκίνησες! Αν είχα παιδί θα το άφηνα να φοράει μόνο ότι θελει! Όρια θα έβαζα στα σημαντικά. Στα απλά πραγματα το παιδι πρεπει να ειναι παιδι! Έτσι λεω τωρα, αργοτερα ξαναρωτα με! Δεν ξερω απο που βρηκες το ονομα κερασοπιτες αλλα το μπλογκ σου ειναι επισημα στη καρδια μου! Και πιστεψε με αυτο ειναι κατι πολυ πολυ σπανιο!

    Καλως σε βρήκα!

    ΑπάντησηΔιαγραφή

LinkWithin

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...