Τρίτη, 21 Ιανουαρίου 2014

Υπάρχουν στιγμές που τα χάνω.

Προηγούμενη βδομάδα πρωί. Έχω διανομή παιδιών σε δύο διαφορετικά σχολεία σέρνοντας κι ένα μωρό μαζί. Βάζω το μπρίκι με το γάλα να ζεσταίνεται, ετοιμάζω το μωρουδιακό μπιμπερό ενώ παράλληλα φωνάζω στα 2 μεγάλα να σταματήσουν τα χάχανα και να ντυθούν. Παίζω κυνηγητό με το ρολόι. Δίνω το μπιμπερό στον μικρό να το πιει μόνος του στην κούνια. Το παιχνίδι συνεχίζεται με τις πυτζάμες. "Παιδιά θα κλείσει η πόρτα του σχολείου, ντυθείτε, το γάλα σας είναι στο τραπέζι." Τρέχω σαν την τρελή  στην τουαλέτα να προλάβω τουλάχιστον να βουρτσίσω τα δόντια μου σε χρόνο ρεκόρ για να αλλάξω μετά πάνα στο μωρό. Βγαίνω μετά από λίγο με ένα κακό προαίσθημα, μια και τα γέλια είχαν πιά φουντώσει. Το μωρό μέσα απο την κούνια χαρωπά ραντίζει με γάλα τον ημίγυμνο μεγάλο, ο οποίος έχει κάτσει απο κάτω και ξεκαρδίζεται, ενώ η άλλη χοροπηδάει γελώντας στο κρεβάτι της φυσικά χωρίς να έχει ντυθεί. "Ρε παιδιά δε σας είπα να ντυθείτε; Τι πρέπει να γίνει;" Κάποιος μου πετάει το κάτω μέρος μια πυτζάμας στα μούτρα. Το χάνω. Αρχίζω να ωρύομαι, ούτε που θυμάμαι τι είπα, τι βγήκε απο το στόμα μου. Φώναξα στα παιδιά μου. Πάλι. Δέν πέρασε κάν ο πρώτος μήνας της χρονιάς και χάλασα μια υπόσχεση που είχα δώσει, που δίνω κάθε χρόνο αλλά ποτέ δεν καταφέρνω να τηρήσω. Είχα πει όμως φέτος οτι θα το κάνω, οτι θα καταργήσω αυτή τη μορφή βίας στη σχέση μου με τα παιδιά μου. Δεν κατάφερα να δω τη μεγαλύτερη εικόνα, τρία παιδάκια που ξυπνήσαμε χαρούμενα, γεμάτα ενέργεια για μια καινούρια μέρα. Ξέχασα να νιώσω ευγνωμοσύνη γι' αυτό, σκεφτόμουν να προλάβουμε το σχολείο και δε σκέφτηκα οτι άλλοι γονείς τρέχουν να προλάβουν ιατρικές εξετάσεις και θεραπείες. Ξέχασα οτι ένας πυτζαμοπόλεμος μπορεί να τους φτιάξει όλη τη μέρα πολύ περισσότερο απο το να είναι στην ώρα τους στο σχολείο.

 photo littlepromise_zpsd402aa65.jpg

Λίγες ώρες μετά. Όλα έχουν περάσει. Τα παιδιά στο σχολείο κι εγω με τον μικρό στο σούπερ μάρκετ, γυρίζω στους διαδρόμους ράκος απο τις τύψεις. Παίρνω πάλι την απόφαση να το παλέψω, να το βγάλω απο τη ζωή μας. Θα διαβάσω, θα το ψάξω, θα ξανακάνω λάθος, θα ξανασηκωθώ, θα το καταφέρω. Βρίσκομαι στο σταντ με τα λουλούδια, διαλέγω ένα μικροσκοπικό γλαστράκι με όμορφα κόκκινα λουλουδάκια. "Θα το βάλω στην κουζίνα, να το βλέπω την κρίσιμη ώρα και να θυμάμαι την υπόσχεση που έδωσα."

Όσοι έχετε instagram θα είδατε τη φωτογραφία που δημοσίευσα εκείνη τη μέρα. Είναι η παραπάνω φωτογραφία. Ένα μισοφαγωμένο λουλούδι. Το ίδιο απόγευμα ο μικρός έχυσε όλο το χώμα απο το γλαστράκι, έκοψε τα μισά φύλλα και έφαγε και μερικά λουλουδάκια. Όταν ξαναμπήκα στην κουζίνα (λίγα δευτερόλεπτα απουσίας ήταν αρκετά) το χώμα ήταν παντού και το λουλουδάκι ψυχορραγούσε εκτός γλάστρας. Το ίδιο και η υπόσχεση μου. Το πήρα, το φρόντισα και μάζεψα τα χώματα. Είμαι αποφασισμένη και θα το παλέψω.

Edit: Ενα μικρό ευχαριστω για τα σχόλια που μου αφήσατε σ'αυτη την ανάρτηση μπορείτε να βρείτε εδώ. Και πάλι σας ευχαριστώ!

43 σχόλια:

  1. Σε καταλαβαίνω...... Εγω με ενα κ ειμαι τρελαμένη......προσπάθησε να κάνεις κάτι κ για σένα....μην έχεις ενοχές...άνθρωπος εισαι κ εχεις πολύ καλές προθέσεις.....

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. αχ αυτές οι άτιμες οι τύψεις........ Αχ αχ αχ .... Καλημέρα και καλό κουράγιο

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Μια απο τα ιδια κι εγω...τρια παιδια στο σπιτι αλλα κι εγω να δουλευω-ο συνδυασμος που σκοτωνει...Καθε μερα υποσχομαι να αλλαξω αλλα πως γινεται καθε μερα να γινεται κατι και να μην τα καταφερνω;Υπομονη...δεν εισαι η μονη, υπαρχουν κι αλλες σαν εσενα εκει εξω!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. σε καταλαβαινω..την ιδια υποσχεση εδωσα κι εγω και προχθες δυστυχως την εσπασα...!!!Συνεχιζουμε ομως να το παλευουμε!!Καλη σου μερα!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. Δεν ξερω αν σε βοηθάει καθόλου...αν απαλύνει λίγο τις τυψεις που νιώθεις...αλλά δεν είσαι η μόνη...δεν είσαι μόνη!Τα ίδια σου είπανε και οι μανούλες πιο πάνω....Μάλλον αυτό που περιέγραψες είναι η καθημερινότητα σε πολλά σπίτια κι όχι μόνο στο δικό σου.Το αναγνωρίζεις-ουμε το ''λάθος'' και αυτό σημαίνει πολλά νομίζω!Μια ζεστή αγκαλιά από μια μανούλα που περνάει πάνω κατω τα ίδια πρωινα,που νιωθεις τις ιδιες τυψεις κ αθετει τις ιδιες υποσχεσεις σχεδον καθημερινα!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Να είσαι καλά βρε Λενα μου, πραγματικα όπως το γράφεις είναι! (η αγκαλίτσες με κάνουν πάντα να νιώθω καλύτερα!)

      Διαγραφή
  6. Τι ωραία που τα περιγράφεις! Γλαφυρά και σε όλο τους το μεγαλείο. Είμαι μάνα σήμερα = έχω τύψεις!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  7. Ουφ ουφ, κάτι μου θυμίζουν όλα αυτα... Καθημερινότητα έχει γίνει πια το "βιαστείτε να πάμε στο σχολείο, θα αργήσω στη δουλειά μου", καθημερινότητα το πρωινό άγχος, καθημερινότητα οι τύψεις μετα, όταν ηρεμήσω.
    Πολύ μου άρεσε αυτό "Ξέχασα οτι ένας πυτζαμοπόλεμος μπορεί να τους φτιάξει όλη τη μέρα πολύ περισσότερο απο το να είναι στην ώρα τους στο σχολείο" :-)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  8. Δώσαμε την ίδια υπόσχεση για φέτος και μέσα στον πρώτο μήνα δεν την κρατήσαμε. Και πάλι απ' την αρχή... Κι εγώ μαζί σου Ελενάκι, δεν είναι αργά, ο Γενάρης είναι ακόμα εδώ!
    Καλημέρα!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  9. Πιστευω πως τιποτα απο ο,τι διαβαζουμε δεν ειναι τυχαιο. Σημερα εφυγα εκνευρισμενη απο το σπιτι, γιατι η μεγαλη αποφασισε να κολλησει πανω μου κ να μη συνεργαζεται με τιποτα. Κ σκεφτομουν ακριβως αυτα που εγραψες. Ποτε θα μπορεσω να μη φωναζω, οταν το μονο που ζητουν ειναι παιχνιδι... Να ξερεις οτι καθε μαμα δινει την ιδια υποσχεση. Το θεμα δεν ειναι ν πεσεις, αλλα να σηκωνεσαι παλι! Θα τα καταφερουμε, που θα παει!! Καλημερα, καλη δυναμη!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  10. Προχθες το μεσημερι η μικρη μου δεν κοιμηθηκε αλλα επαιξε ησυχη στο δωματιο της για να κοιμηθω εγω διπλα. Οταν ξυπνησα την ειδα να εχει αδειασει πανω της ολο το βαζακι με την βαζελινη! Το μεγαλο ναι! Παντου λεμε. Στα χερια μεχρι τους αγκωνες, πανω στα μαλλια, μαγουλα, μυτη, λαιμος, ποδια. Επαθα εγκεφαλικο. Να φανταστεις δεν φωναξα. Ειχα μεινει απλα αφωνη. Την τραβηξα ομως αποτομα, χωρις να μιλαω για να την πλυνω. Τρομαξε πολυ η καημενη με την αποτομη συμπεριφορα μου. Με ρωτησε αν θυμωσα και της ειπα οτι εχω θυμωσει τοσο πολυ που δεν ξερω τι να της πω. Θα πρεπει να ηρεμησω να το σκεφτω πιο καθαρα. Αλλα οσο την επλενα και δεν εβγαινε η βαζελινη ηθελα να βαλω τα κλαμματα απο την απελπισια μου. Την ελουσα 3 φορες κι ακομη λαδωμενα ειναι τα μαλλια της. Την αφησα τιμωρια στο δωματιο της για 5-10 λεπτακια ενω με παρακαλουσε να της χαμογελασω επειδη ειχε καταλαβει ποσο θυμωσα με ο,τι εγινε.
    Αυτα τα 5-10 λεπτακια καθισα κατω στη κουζινα και σκεφτομουν. Ενταξει, ας κολλαει το παιδι μου για μια μερα κι ας χρειαστει 5 μπανια για να σταματησει να γλιστραει.....εντελει, αστειο δεν ειναι ολο αυτο; Με βαζελινη πασαλειφτηκε, οχι με κανενα φαρμακο. Τις αλλες αλοιφες και τα φαρμακα τα εχω μαζεμμενα.Εγω την αφησα εκει την βαζελινη. Κι ετσι ανεβηκα πανω με ενα χαμογελο μεχρι τα αυτια για δωρο και συγγνωμη για την συμπεριφορα μου. Της ζητησα συγγνωμη που ημουν τοσο αποτομη. Προσπαθησα να της εξηγησω (4μιση χρονων ειναι) οτι τα εχασα και δεν ηξερα τι να κανω, επειδη ακομη και η βαζελινη, αν την εβαζε στο στομα της θα μπορουσε να ειναι επικινδυνη και τρομαξα.Ενταξει, μη νομιζεις, τα παιδια καταχαιρονται οταν τους ζηταμε συγγνωμη, αλλα γινονται και λιγακοι αυστηροι κριτες. Βεβαια δεν ειμαι σιγουρη αν εχουν αδικο να ειναι τοσο αυστηροι :)
    Ελα, ολη την ιστορια της Κυριακης μου σου εγραψα. Δεν μπορει να μην ενιωσες καλυτερα :) Κι εξαλλου δεν σε φοβαμαι για εναν βασικο λογο. Οταν αντιμετωπιζεις μια κατασταση λαθος, αναγνωριζεις το λαθος κι αυτο σε φερνει πολυ κοντα στη λυση. Αν θεωρουσες οτι ετσι πρεπει να γινεται και οτι λογικο ειναι ως γονεις να τσιριζουμε καθε πρωι, εκει θα ηταν σκουρα τα πραγματα . Σε θαυμαζω πολυ με 3 παιδια που μπορεις και σκεφτεσαι καθαρα και κρινεις δικαια ποια ειναι σωστη συμπεριφορα και ποια οχι. Εγω με ενα και ξεφευγω καποιες στιγμες, με 3 δεν ξερω πως θα ημουν :)

    Καλημερα :)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Οταν ακους τέτοιες ιστορίες πως να μη σου φτιάξει η διάθεση! Φαντάζομαι πως σου γλύστραγε στην αρχή! Κουραγιο μανα :)

      Διαγραφή
  11. Μια από τα ίδια και εγώ.....Υποσχέσεις, τύψεις και πάλι από την αρχή.......

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  12. μη στεναχωριέσαι...Άνθρωποι είμαστε κι εμείς και χάνουμε που και που την υπομονή μας!!! Θα το παλέψεις και θα τα καταφέρεις!!! πολλά φιλιά και μην ξεχνάς να βλέπεις τη μεγάη όμορφη εικόνα!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  13. Όλες το ίδιο αισθανόμαστε! Αυτές οι τύψεις πια ...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  14. Κάπως έτσι αισθάνομαι και εγώ!!! Θα το παλέψουμε όμως και θα τα καταφέρουμε!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  15. Κι εγώ ακριβώς τα ίδια ,φωνάζω για την πρωινή ετοιμασία ,για την βραδινή ετοιμασία κλπ στις κόρες μου ,μεχρι που σήμερα υποσχέθηκα να μην ξαναφωνάξω αλλά να τις κάνω λιγο πιο υπεύθυνες ,γιατί δε θα έχουν πάντα μια μαμά δίπλα τους να φωνάζει.Βέβαια οι τύψεις εννοείται οτι φουντώνουν...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  16. Ακριβώς, μα ακριβώς όμως, αυτό ήθελα να γράψω σήμερα. έχω βαρεθεί και εγώ να δίνω υποσχέσεις. αισθάνομαι απλά ότι χάνω τη μάχη και δεν ξέρω τι φταίει, δεν μεγάλωσα έτσι...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  17. Μακάρι να υπήρχαν αυτοί οι γονείς...οι γονείς γκουρού! Αλλά να σου πω την αλήθεια δεν υπάρχουν...ευτυχώς υπάρχουν οι γονείς άνθρωποι! Εγώ θα έκλαιγα για το λουλούδι και το χώμα και το χάος...και για όλα!(μα κι αυτό το μικρό τι τρυποφράκτης!)
    Και μην ξεχνάς πως τα παιδιά σου είναι μικρά άρα η συνεννόηση δύσκολη και η κατανόηση κι επικοινωνία στο όριο...Οπότε μην νιώθεις ένοχη, δεν είναι χρήσιμο. Μην είσαι σκληρή με τον εαυτό σου, δεν είναι χρήσιμο. Τώρα τι είναι χρήσιμο...μεγάλη ιστορία και θέλει πολύ εκπαίδευση...καλό κουράγιο σε όλους μας!!! Φιλιά.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  18. Ποσο, μα ποσο ταυτιστηκα ! Προσπαθω να επαναλαμβανω στον εαυτο μου οτι η συνειδοτοποιηση της συμπεριφορας μου ειναι μια καλη αρχη, και ναι θα το παλεψω (μονο ευκολο δεν ειναι). Η σκεψη με το γλαστρακι ηταν πολυ καλη και το λουλουδακι αν και μισοφαγωμενο αντεχει ! (εκ των υστερων βεβαια φαινεται πολυ αστειο το γεγονος)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Ναι, τωρα πια το θυμάμαι και γελάω με την ειρωνεία!!!

      Διαγραφή
  19. Χρειάζεσαι ένα τσιράκι. Όταν η κατά 5 χρόνια μικρότερή μου αδερφή έκανε πράγματα που θεωρούνταν αδιανόητα για την καλή μας ανατροφή έλεγα στη μαμά: Καλά δε θα τη μαλώσεις; Και μου έλεγε δε μπορώ τη λυπάμαι και πήγαινα εγώ της έδινα ένα χαστούκι και της έλεγα: Αυτό από τη μαμά!
    Γενικά πάντως η μαμά μου μας μάλωνε και δε νομίζω να είχε και τύψεις και αν εξαιρέσεις το προηγούμενο παράδειγμα που το λέμε και γελάμε πολύ -γιατί υπεραγαπιόμαστε οικογενειακώς- η μαμά ήταν πολύ αυστηρή κι απαιτητική και αυτά τα έξαλλα με τους πυτζαμοπόλεμους δεν τα κάναμε πριν πάμε σχολείο. Γενικά στο σπίτι μας έπιανε στο φιλότιμο - εγωισμό γιατί αυτό που μας έλεγε ήταν πρόσεχε να μη γίνεις / και να μη μας κάνεις ρεζίλι. Φιλιά και κουράγιο

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Ναι ρε συ, κι εμείς ούτε που τολμάγαμε τετοια πράγματα, σούζα μας είχαν.
      (με γιαγιαδέ φωνη:) αυτη η νεα γενιά...

      Διαγραφή
  20. Έλενα, εγώ δεν έχω παιδιά.., αλλά ελπίζω να βοηθήσει ο Θεός να το ζήσω κι εγώ αυτό, να τα αγκαλιάσω τρυφερά, να τα φροντίσω και όλα αυτά .....έστω.... κι αν... τσιρίξω... λιγάκι μόνο (το πολύ δεν το μπορώ γιατί κλείνει εκ φύσεως και η φωνή μου βλέπεις..) Έχω όμως μια μικρή, αλλά ισχυρή γεύση από τα τέσσερα ευλογημένα ανίψια μου που έδωσαν σε όλους στην οικογένειά μας πολλή χαρά, παιδικότητα και αγάπη ...!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Σου το εύχομαι με όλη μου την καρδιά! (Οχι το τσιριγμα, τα παιδια!). Μη διαβάζεις τις ιστορίες μου και αποθαρρυνεσαι...!

      Διαγραφή
  21. Όπως είπε και η Κατερίνα παραπάνω, γονείς γκουρού δεν υπάρχουν...ή μάλλον υπάρχουν, αλλά δεν έχουν παιδιά...χαχα...ναι, μόνο αυτοί είναι αυστηροί κριτές και θα τα έκαναν όλα καλύτερα..οι υπόλοιποι είμαστε απλά γονείς που προσπαθούμε...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  22. δεν υπαρχει ο τελειος γονιος!! υπαρχει ο καλος γονιος!! κ καλος γονιος σημαινει να προσπαθεις καθε στιγμη για το καλυτερο!!!
    Αυτο που πραγματικα με βοηθαει να μη χανω το ¨παιχνιδι¨ ειναι οτι σκεφτομαι καθε στιγμη οτι εγω ειμαι ο γονιος, η ωριμη της παρεας κ εγω ειμαι αυτη που πρεπει να μην χανω το τιμονι!!
    Εχω σκεφτει διαφορα πραγματακια κ κανω ωστε να συγκρατω την εκρηξη μου...
    Ενα απο αυτα.....αντι να ανοιξω το στομα να αρχισω να ουρλιαζω...σφιγγω τα δοντια κ...αρχιζω να τραγουδω!!!!!! χαχαχα!! ναι να τραγουδω!!! αυτοματως αλλαζει η διαθεση μου κ τα μικρα σιγα σιγα ψαρωνουν κ ηρεμουν...!! τα αποτελεσματα ειναι αμεσα...το κλιμα εχει αποφορτιστει..δεν εχει περασει το δικο τους...κ η μαμα νιωθει καλα!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Τραγούδι ε; Ναι ναι θα το δοκιμάσω! Κατι σε όπερα ισως... τη βασίλισσα της νυχτας απο το Μαγικό Αυλο!!!

      Διαγραφή
  23. Πω πω!!! Πραγματικά αυτό το άρθρο αντιπροσωπεύει πολλές μανούλες! Μας εκφράζεις απόλυτα.
    Εμείς δε φτάσαμε ακόμα στη φάση του σχολείου. Είμαστε στη φάση του χαώδες σπιτιού και της ολοήμερης γκρίνιας (με δύο μωράκια 2,5 χρονών και 6 μηνών.Με το σπίτι το έχω ξεπεράσει (δε μπορείς να περπατήσεις από τα παιχνίδια), αλλά αυτή η γκρίνια.... Χθες προσπάθησα με πολύ κόπο να συγκρατηθώ και τα κατάφερα. "Δάγκωσα τη γλώσσα μου και είπα καλύτερα να ματώνω εγώ παρά τα παιδάκια μου". Και θα προσπαθήσω περισσότερο. Έτσι είναι τα παιδιά.Πρέπει να χαλαρώσουμε οι μανούλες. Είναι δύσκολος ο ρόλος της μανούλας στη νέα εποχή. Που να ανταπεξέλθει με τόσες υποχρεώσεις.Καλό κουράγιο κορίτσια!!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  24. Αχ κι εμενα με πιανει καποιες φορες αυτο και ωρυομαι σαν υστερικη! Πραγματικα καποιες φορες απλα δε το ελεγχεις! Αν εχεις δε και τρελες ορμονες λογω ημερων (δε ριχνω το φταιξιμο εκει) ειναι ακομα πιο δυσκολι να το ελεγξεις! Αυτο που κανω ειναι να τον βαλω αμεσως τιμωρια για να σκεφτει τι εκανε και στο μεταξυ εχω ηρεμησρι κι εγω και σταματαω να ωρυομαι!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  25. Πραγματικα οσα γραφεις ειναι πολυ γλυκα και ο παραλληλισμος με το λουλουδακι στο πατωμα ταιριαζει γαντι!
    Νομιζω οτι καθε μανα στην θεση σου θα αντιδρουσε με ολα αυτα, ειναι δυσκολο να κρατησει ο ανθρωπος την υπομονη του-κυριως αν ειναι 3 τα παιδια και οχι 1! οταν μεγαλωσουν πιστεψε με δεν θα σκεφτονται ποσες φορες τα μαλωσες αλλα τις θυσιες που εχεις κανει για αυτα και θα ειναι πεφηγανα για εσενα κ ολη την υπομονη που εδειξες καθημερινα! {ελπιζω να σε εκανα να νιωσεις λιιιγο καλυτερα} Καλη επιτυχια στο να κρατησεις την υποσχεση σου!
    φιλακια!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  26. Ποσες φορες το εχω κανει απειρες και ολο λεω δεν θα το ξανακανω αλλα οταν εισαι κουρασμενος δεν το καταλαβαινεις ,οταν ηρεμησεις τα βλεπεις αλλιως εγω με 2 και σηκωνω τα χερια ψηλα , η μονιμη ερωτηση μου ειναι πως τα καταφερνουν οι γονεις με 3-4 η και παραπάνω παιδια , και απορω αλλα ταυτοχρονα παιρνω και δυναμη και λέω αφου μπορουν εκεινοι μπορω και εγω που θα παει ; εισαι και εσυ το ατομο μαζι με αλλες μανουλες που σας σκεφτομαι και παιρνω δυναμη ... όλα θα πανε μια χαρα
    απο: xiotiko.blogspot.gr

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  27. καλως σε βρηκα κουκλα ευχομαι να κρατησεις την υποσχεση σου σε περιμενω στο μπλογκ μου

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  28. Έλενα μου υπομονή!
    Σίγουρα δεν είναι εύκολο να είσαι η μαμά τριών μικρών παιδιών.
    Μην έχεις τύψεις και ενοχές όταν χάνεις τον έλεγχο. Είναι ανθρώπινο και αναμενόμενο όταν η κούραση και οι υποχρεώσεις σε βαραίνουν τόσο πολύ. Από τα σχόλια καταλαβαίνεις ότι πολλές μαμάδες περνούν το ίδιο κάποιες φορές. Κι εγώ μαζί δυστυχώς.
    Το σημαντικό είναι ότι αναγνωρίζουμε το πρόβλημα και προσπαθούμε να το λύσουμε. Ξανά και ξανά για όσο χρειαστεί. Έχε δύναμη!
    Τα φιλιά μου!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  29. Αχ πόσο θάρρος μου έχετε δώσει με τα σχόλια σας! Σας ευχαριστώ για όλα, για τις συμβουλές, τις εξομολογήσεις και τις διαδικτυακές αγκαλιές! Τελικά δεν το παλεύω μόνη μου ε;

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  30. Καλημέρα.... τέλεια η φωτογραφία σου! Τέλειος κι ο τρόπος που τα λες... Ευτυχώς σε ξαναβρήκα, σε είχα διαβάσει παλιότερα μα σε είχα χάσει μετά! Μια από τα ίδια όλοι μας, όμως πραγματικά δεν βοηθάνε οι φωνές και ό,τι άλλο... μόνο οι αγκαλιές και η περισσή αγάπη! Και πόσο αληθινό αυτό ΄΄άλλοι γονείς τρέχουν να προλάβουν ιατρικές εξετάσεις και θεραπείες..΄΄ Ας ευγνωμονούμε την κάθε ημέρα μας που υγιείς γονείς εμείς, καταφέρνουμε να αγκαλιάσουμε τα βλαστάρια μας - υγιή κι αυτά - σε ένα ασφαλές περιβάλλον, στο σπίτι μας κι όχι κάπου αλλού... Μια αγκαλιά κι από μένα για σένα - που ξέρεις κάποτε ίσως χρειαστεί να μου την ανταποδώσεις, κι εγώ μανούλα και όχι υπερ - άνθρωπος! Φιλί.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  31. Καλημέρα.... τέλεια η φωτογραφία σου! Τέλειος κι ο τρόπος που τα λες... Ευτυχώς σε ξαναβρήκα, σε είχα διαβάσει παλιότερα μα σε είχα χάσει μετά! Μια από τα ίδια όλοι μας, όμως πραγματικά δεν βοηθάνε οι φωνές και ό,τι άλλο... μόνο οι αγκαλιές και η περισσή αγάπη! Και πόσο αληθινό αυτό ΄΄άλλοι γονείς τρέχουν να προλάβουν ιατρικές εξετάσεις και θεραπείες..΄΄ Ας ευγνωμονούμε την κάθε ημέρα μας που υγιείς γονείς εμείς, καταφέρνουμε να αγκαλιάσουμε τα βλαστάρια μας - υγιή κι αυτά - σε ένα ασφαλές περιβάλλον, στο σπίτι μας κι όχι κάπου αλλού... Μια αγκαλιά κι από μένα για σένα - που ξέρεις κάποτε ίσως χρειαστεί να μου την ανταποδώσεις, κι εγώ μανούλα και όχι υπερ - άνθρωπος! Φιλί.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  32. Θα σου δώσω 3 απλές και πρακτικές συμβουλές. Δοκίμασε να τις εφαρμόσεις και να δεις εαν βοηθούν.
    1. Την ώρα που πνίγεσαι και ανεβαίνει το αίμα πάνω.... Να παίρνεις 3 βαθιές αναπνοές για να κερδίσεις χρόνο. Μέσα στο χρονικό αυτό διάστημα να σκέφτεσαι όλα αυτά που σκέφτηκες στο σουπερμάρκετ εκ των υστέρων. Θα δεις άμεση επίδραση στην αντίδραση σου.

    2. Όταν είσαι λίγο πιο ήρεμη αλλά πας να νευριάσεις δοκίμασε να σκέφτεσαι τα εξής: "Σιγά μη χαλαστώ εγώ και να έχω τύψεις και γίνω ράκος, και πάει η μέρα μου, χάλια κτλ για αυτά τα σκατάκια. Δε θα με κάνουν αυτοί εμένα να διαλυθώ ψυχικά, ας πάνε αργά στο σχολείο και τους χέζει η δασκάλα. (Ας το αναλάβει η δασκάλα αυτό, εγώ ως εδώ μπορώ)". Αυτό σου ανεβάζει την αυτοεκτίμηση και δεν χάνεις τον έλεγχο.

    3. Το άλλο κάνω εγώ μετά τη ψυχική διάλυση αλλά δεν θέλω να προτείνω γιατί είναι πολύ προσωπικό θέμα είναι: Πάω στον Πνευματικό μου και συζητώ το τι έγινε. Μου είπε ότι όταν δίνει ο Θεός άφεση αμαρτιών διαλύεται η κακή επίδραση μιας αμαρτίας και από πάνω μου αλλά και από πάνω στα παιδιά.
    Με δυο λόγια φάει η Λουίζα μου ένα χαστούκι και πάρω αφεση, ο ψυχικός (σωματικός δεν ξέρω) πόνος που ένιωσε και οι αρνητικές επιπτώσεις στη σχέση μας αμέσως διαλύονται. Τι να σου πω δεν ξέρω.... Μακάρι να ναι έτσι.. Τουλάχιστον η συζήτηση μαζί του με ηρεμεί και εμψυχώνει.
    Καλή συνέχεια.

    Υ.Γ. Μη δίνεις υποσχέσεις κάθε χρόνο κτλ. Σε αγχώνουν και κάθε φορά που δεν τηρείς κάτι, πέφτει ο πύργος. Χαλαρά...
    Βασικά εγώ είμαι που σου παραπονέθηκα για τις αναρτήσεις των βαπτίσεων και τελικά τις διαβάζω κάθε μέρα γιατί θα βαφτίσω και εγώ το Μάιο.. Είδες γυρίσματα που έχει η ζωή...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Τα "σκατάκια" !?! Γέλασα τόσο πολύ μ'αυτό!
      Είμαι σίγουρη οτι ισχύει αυτό που σου είπε ο πνευματικός σου, πιστεύω οτι ο Θεός καλύπτει τις δικές μας "τρύπες" όσον αφορά τα παιδιά.

      (Αχααα! Βάπτιση ε; Είδες κυρία γκρινιάρα; Ότι θες πάντως ρώτα με, έχω γίνει pro)

      Διαγραφή
  33. έτσι πρέπει, να παλεύουμε κάθε τι... και τίποτα δεν είναι εύκολο.. ειδικά η μητρότητα είναι άθλος... αυτό βλέπω εγώ αν και δεν είμαι μητέρα.. :) φιλάκια πολλά

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  34. Pernaw afta pou les me mono dio. Eidika to prwi. Dokimasa kati afti tin vdomada. Den kserw an doulepsei gia sena, den kserw an tha doulepsei kai gia mena diladi. Tis meres pou efarmosa afto pou les kai esi oti ena xaroumeno prwino mporei na tous ftiaksei tin mera, stin ousia eftiakse tin diki mou. Den thimwsa. Hmoun pio iremi kai to apotelesma oti eimastan oloi pio happy. Den ta katafernw kathe mera omws.
    (Apologoume gia ta greeklish)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  35. Χαίρομαι (με την καλή έννοια) να διαβάζω πως δεν είμαι η μόνη τρελή το πρωί που τρέχουμε να προλάβουμε την πόρτα του σχολείου και πάντα μα πάντα τη βρίσκουμε κλειστή! Κάθε μέρα ο ίδιος χαμός. Κάθε μέρα πανικός, φωνές και μετά μετανιώνω και λέω εντάξει...απλά αργήσαμε στο σχολείο:)
    Υπάρχουν φορές που μ'έχει ακούσει η γειτονιά όταν ο μικρός ζωγράφισε όλο το μπεζ χαλί με μπλε μαρκαδόρο και άλλες που μου πέταξε το κινητό απο το μπαλκόνι (μικρότερος όταν ήταν) και έχω μείνει cool:) Αβυσσος η ψυχή της μάνας:)))
    Είσαι μια γλυκιά μαμά τριών παιδιών. Εδώ εγω με δύο έχω χάσει τη μπάλα. Εσύ τι να πεις!
    Είμαι σίγουρη πως έχεις πολύ ευτυχισμένα παιδάκια και το ξέρουν και εκείνα. Χαμογέλα και συνέχισε το δύσκολο αλλά και συγχρόνως μαγικό έργο να είσαι mom of 3!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  36. Πωπω!Κατασυγκινηθηκα με όλες τις μανούλες και το γεγονος οτι δεν είμαι μονη,κατασυγκινήθηκα με το πόσο μπορώ να σε καταλάβω πόσο ράκος ένιωσες και πόσο μεγάλη απελπισία σου όταν είδες το λουλουδάκι σου κάτω!(έλεος και το λουλουδάκι πια!!Ολοκληρο σπίτι έχετε!Γιατί αυτά που πονάνε πιο πολύ!Μ@#$^&#@^^&&*^$^%^%)
    Κάθε φορά που γίνεται κάτι τέτοιο σκέφτομαι γ.... την παιδαγωγική μου!!
    Παλιοτερα 'ηταν πιο απλά τα πράγματα!Κάναμε βλακεία;Τις τρώγαμε στο πωπούλη, λουφάζαμε για κανενα τριωρο, εξαφανιζόμασταν και απο το οπτικο πεδίο να μην τους το θυμίζουμε, και μετα ξανα έξω και όλα καλα και η μαμα πια ήρεμη και εμείς!
    Σήμερα,όχι φωνές θα δημιουργηθούν ψυχολογικά στα παιδια(λες και με μία ρακος-μαμα δεν δημιουργουνται)!Όχι στον πωπουλάκο,θα βάλεις ψηγματα βίας στα παιδιά (ΟΧΙ,δεν είμαι δολοφόνος)και θα δώσεις κακό παράδειγμα!Όχι τιμωρία,ούτε καν η λέξη πρέπει να αναφέρεται, διότι πληγώνεται η αυτοπεποίθησή του!!!
    Οπότε πάμε ολες μαζι ανάσες,τραγούδια,παλαμάκια,ΩΜΜΜΜΜΜ και οτιδήποτε άλλο μέχρι να ξαναλλάξει η μόδα και αυτή η κυρία παιδαγωγική μας αφήσει να ρίξουμε μία(μόνο μία please)-στον πωπουλάκο,αυτόν που μου γυρίζει επιδεικτικά κάθε φορά που σηκώνεται από το καρεκλάκι της σκέψης και ξαναπάει ΚΑΤΕΥΘΕΙΑΝ να μασουλήσει το ένα καλώδιο του σπιτιού και να προσπαθήσει να βγάλει τα καπάκια της πρίζας!Α!και να ξεδιπλώσει όλα τα σιδερωμένα!

    ΑπάντησηΔιαγραφή

LinkWithin

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...